E recepta co potrzebuje lekarz wystawić?
Elektroniczna recepta, powszechnie znana jako e-recepta, zrewolucjonizowała sposób przepisywania i realizacji leków. Jej głównym celem jest usprawnienie procesu, zwiększenie bezpieczeństwa pacjentów oraz minimalizacja błędów administracyjnych. Aby lekarz mógł wystawić ważną e-receptę, musi posiadać pewne kluczowe dane dotyczące pacjenta oraz samego leku. Podstawą jest identyfikacja pacjenta, która musi być jednoznaczna i pewna. System e-recepty wymaga podania numeru PESEL lub numeru paszportu dla obywateli innych krajów. Dodatkowo, niezbędne jest podanie imienia i nazwiska pacjenta oraz jego daty urodzenia.
Kolejnym istotnym elementem jest dokładne określenie przepisywanego leku. Lekarz musi wybrać właściwy produkt leczniczy z dostępnej bazy danych, która zawiera szczegółowe informacje o wszystkich zarejestrowanych farmaceutykach. Obejmuje to nazwę handlową leku, jego dawkę oraz postać farmaceutyczną, na przykład tabletki, kapsułki, syrop czy ampułki. Precyzyjne określenie dawkowania jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjenta i skuteczności terapii. Lekarz musi podać dawkę leku, jaką pacjent powinien przyjmować, oraz częstotliwość jego stosowania, na przykład raz dziennie, dwa razy dziennie po jednej tabletce.
System e-recepty umożliwia również wskazanie ilości leku, jaka ma zostać wydana. Może to być określona liczba opakowań lub konkretna ilość substancji czynnej. Ważne jest, aby lekarz uwzględnił czas trwania terapii i przepisał odpowiednią ilość leku, zapobiegając tym samym sytuacji, w której pacjentowi brakuje medykamentu przed zakończeniem leczenia. Dodatkowo, lekarz może dodać informację o sposobie dawkowania, na przykład „po posiłku” lub „na czczo”, co stanowi cenne uzupełnienie tradycyjnej recepty.
Nie można zapomnieć o kluczowej roli danych identyfikacyjnych lekarza. Musi on być zalogowany do systemu Internetowego Konta Pacjenta (IKP) lub innego systemu gabinetowego, który jest zintegrowany z systemem P1 (Platforma Usług Elektronicznych). System ten wymaga autoryzacji lekarza, zazwyczaj poprzez podpis elektroniczny lub Profil Zaufany, co gwarantuje autentyczność wystawionej recepty. Dane lekarza, takie jak imię, nazwisko, numer prawa wykonywania zawodu oraz dane placówki medycznej, są automatycznie pobierane z systemu i umieszczane na e-recepcie.
Jakie dane lekarz musi posiadać dla wystawienia e-recepty?
Wystawienie elektronicznej recepty wymaga od lekarza posiadania szeregu precyzyjnych danych, które zapewniają jej poprawność i możliwość realizacji. Podstawą jest oczywiście identyfikacja pacjenta. Lekarz musi dysponować numerem PESEL pacjenta, który jest unikalnym identyfikatorem obywatela w Polsce. W przypadku pacjentów zagranicznych, którzy nie posiadają numeru PESEL, stosuje się numer paszportu. Niezbędne jest również pełne imię i nazwisko pacjenta oraz jego data urodzenia. Te informacje pozwalają na jednoznaczne powiązanie e-recepty z konkretną osobą.
Kolejnym kluczowym elementem jest dokładne określenie przepisywanego leku. Lekarz ma dostęp do elektronicznej bazy danych produktów leczniczych, z której wybiera konkretny preparat. Musi on znać jego pełną nazwę handlową oraz dawkę substancji czynnej. Ważne jest również wskazanie postaci farmaceutycznej leku, czy jest to tabletka, kapsułka, syrop, proszek do sporządzenia zawiesiny lub roztworu, czy też forma iniekcyjna. Precyzyjne określenie tych parametrów jest niezbędne, aby farmaceuta mógł wydać właściwy produkt.
Nie mniej istotne jest dokładne określenie sposobu dawkowania i częstotliwości przyjmowania leku. Lekarz musi wskazać, jaką dawkę pacjent powinien przyjąć w jednym podaniu (np. jedna tabletka, pół tabletki) oraz jak często lek powinien być stosowany (np. raz dziennie, dwa razy dziennie, co osiem godzin). Dodatkowe instrukcje, takie jak „po jedzeniu”, „na czczo”, „przed snem”, również są bardzo ważne dla prawidłowego stosowania leku i osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego.
System e-recepty umożliwia również określenie ilości przepisywanego leku. Lekarz może wskazać liczbę opakowań lub konkretną ilość jednostek dawkowania, na przykład liczbę tabletek. W przypadku leków wydawanych na receptę, istnieją limity dotyczące maksymalnej ilości leku, którą można przepisać na jednej recepcie, chyba że lekarz uzasadni potrzebę przepisania większej ilości. W niektórych przypadkach, np. przy chorobach przewlekłych, lekarz może wystawić e-receptę na okres dłuższy niż miesiąc.
Na koniec, lekarz musi posiadać swoje dane identyfikacyjne, które są niezbędne do autoryzacji recepty. Obejmuje to jego numer prawa wykonywania zawodu (PWZ), imię i nazwisko, a także dane placówki medycznej, w której pracuje. Lekarz musi być również zalogowany do systemu elektronicznego, zazwyczaj poprzez Profil Zaufany lub kwalifikowany podpis elektroniczny, co potwierdza jego tożsamość i uprawnienia do wystawiania recept.
Co lekarz musi wiedzieć o pacjencie i leku dla e-recepty?
Aby proces wystawienia e-recepty przebiegł sprawnie i zgodnie z prawem, lekarz musi posiadać szereg szczegółowych informacji zarówno o pacjencie, jak i o przepisywanym leku. Kluczowe jest jednoznaczne zidentyfikowanie osoby, dla której wystawiana jest recepta. Wymaga to podania numeru PESEL, który stanowi podstawę w polskim systemie identyfikacji. W przypadku obcokrajowców, gdy PESEL nie jest dostępny, konieczne jest podanie numeru paszportu. Niezbędne są również podstawowe dane demograficzne: pełne imię i nazwisko oraz data urodzenia. Te informacje są niezbędne, aby apteka mogła poprawnie zrealizować receptę i uniknąć pomyłek.
Kolejnym fundamentalnym elementem jest precyzyjne określenie przepisywanego produktu leczniczego. Lekarz korzysta z elektronicznej bazy danych, która zawiera szczegółowe informacje o wszystkich dostępnych na rynku farmaceutykach. Musi on wybrać właściwą nazwę handlową leku, jego moc (dawkę substancji czynnej) oraz postać farmaceutyczną. Czy jest to tabletka, kapsułka, syrop, maść, czy może lek w formie iniekcji? Dokładność w tym zakresie jest absolutnie priorytetowa dla bezpieczeństwa pacjenta.
Równie ważne jest dokładne określenie sposobu dawkowania. Lekarz musi wskazać, jaką ilość leku pacjent powinien przyjąć jednorazowo, a także jak często lek powinien być podawany w ciągu doby. Przykładowo, informacja taka jak „1 tabletka 2 razy dziennie” jest kluczowa. Dodatkowe zalecenia, na przykład dotyczące przyjmowania leku przed lub po posiłku, w zależności od pory dnia, czy też sposobu jego aplikacji (np. wstrzyknięcie podskórne, domięśniowe), również powinny być zawarte, jeśli mają znaczenie terapeutyczne.
Nie można pominąć kwestii określenia ilości leku, która ma zostać wydana. Lekarz musi zdecydować, ile opakowań lub jaka ilość jednostek dawkowania (np. mililitrów, miligramów) ma być przepisana. Warto pamiętać, że istnieją regulacje dotyczące maksymalnej ilości leku, którą można przepisać na jednej recepcie, chyba że lekarz jest w stanie uzasadnić potrzebę przepisania większej ilości, na przykład w przypadku chorób przewlekłych wymagających długotrwałego leczenia.
W przypadku leków refundowanych, lekarz musi również wskazać odpowiedni kod refundacji. Jest to niezbędne, aby pacjent mógł otrzymać lek po niższej cenie. Systemy elektroniczne zazwyczaj podpowiadają dostępne kody, ale ostateczna decyzja i wybór należą do lekarza. Precyzyjne podanie kodu refundacji zapewnia prawidłowe naliczenie kosztów leku i jego dostępność dla pacjenta.
Co jest niezbędne lekarzowi do wystawienia recepty elektronicznej?
Proces wystawiania recepty elektronicznej, nazywanej e-receptą, wymaga od lekarza dostępu do pewnych kluczowych danych i narzędzi. Przede wszystkim, lekarz musi posiadać aktywne konto w systemie gabinetowym, który jest zintegrowany z systemem P1 (Platforma Usług Elektronicznych). Ta integracja pozwala na elektroniczne przesyłanie danych recepty do centralnego systemu, a następnie jej udostępnienie pacjentowi w postaci kodu SMS lub wydruku informacyjnego. Aby móc korzystać z systemu, lekarz musi posiadać odpowiednie uprawnienia, które są zazwyczaj nadawane przez jego pracodawcę lub przez odpowiednie izby lekarskie.
Kluczowe dla wystawienia e-recepty jest posiadanie przez lekarza elektronicznego podpisu. Może to być kwalifikowany podpis elektroniczny lub Profil Zaufany. Te narzędzia służą do uwierzytelnienia lekarza i potwierdzenia autentyczności wystawianej recepty. Bez ważnego podpisu elektronicznego, e-recepta nie może zostać wystawiona i tym samym nie będzie mogła zostać zrealizowana w aptece. Systemy gabinetowe zazwyczaj integrują się z tymi mechanizmami, ułatwiając proces podpisywania.
Poza danymi dotyczącymi samego lekarza, niezbędne są również informacje o pacjencie. Jak już wspomniano, kluczowy jest numer PESEL pacjenta lub numer paszportu w przypadku obcokrajowców. System wymaga również podania pełnego imienia i nazwiska pacjenta oraz jego daty urodzenia. Te dane służą do jednoznacznej identyfikacji odbiorcy recepty i zapewnienia, że lek trafi do właściwej osoby. W przypadku braku numeru PESEL, lekarz musi dysponować innymi danymi umożliwiającymi identyfikację pacjenta w systemie.
Kolejnym niezbędnym elementem jest dostęp do aktualnej bazy danych leków. System gabinetowy powinien być zintegrowany z centralną bazą produktów leczniczych, która zawiera wszystkie zarejestrowane farmaceutyki wraz z ich dawkami, postaciami farmaceutycznymi i kodami refundacyjnymi. Lekarz musi umieć wybrać z tej bazy odpowiedni lek, podać jego nazwę handlową, dawkę, postać, a także sposób dawkowania i ilość.
W przypadku leków refundowanych, lekarz musi mieć dostęp do informacji o aktualnych zasadach refundacji i być w stanie wybrać odpowiedni kod refundacji. Systemy gabinetowe często automatycznie sugerują dostępne kody refundacyjne dla danego leku, ale ostateczna odpowiedzialność za prawidłowy wybór spoczywa na lekarzu. Prawidłowe określenie kodu refundacji jest kluczowe dla pacjenta, aby mógł skorzystać z niższej ceny leku.
Podczas wystawiania e-recepty lekarz musi mieć informacje
Podczas wystawiania e-recepty, lekarz musi dysponować kompletem informacji, które gwarantują prawidłowość i bezpieczeństwo przepisywania leków. Podstawą jest oczywiście identyfikacja pacjenta. Niezbędne jest posiadanie numeru PESEL pacjenta. W przypadku osób nieposiadających polskiego numeru PESEL, stosuje się numer paszportu. Oprócz numeru identyfikacyjnego, konieczne jest również podanie pełnego imienia i nazwiska pacjenta oraz jego daty urodzenia. Te dane pozwalają na jednoznaczne powiązanie recepty z konkretną osobą, co jest kluczowe dla ochrony danych osobowych i zapobiegania nadużyciom.
Równie istotne jest precyzyjne określenie przepisywanego produktu leczniczego. Lekarz musi posiadać dostęp do elektronicznej bazy danych produktów leczniczych, która zawiera szczegółowe informacje o dostępnych na rynku farmaceutykach. Należy wybrać prawidłową nazwę handlową leku, jego dawkę oraz postać farmaceutyczną (np. tabletki, kapsułki, syrop, proszek do rozpuszczania). Dokładność w tym zakresie jest absolutnie kluczowa dla bezpieczeństwa pacjenta i skuteczności terapii.
Kolejnym niezwykle ważnym aspektem jest dokładne określenie sposobu dawkowania leku. Lekarz musi wskazać, jaką dawkę pacjent powinien przyjąć jednorazowo, a także jak często lek powinien być stosowany w ciągu dnia. Informacje takie jak „1 tabletka rano”, „2 kapsułki co 8 godzin” czy „5 ml syropu 3 razy dziennie” są niezbędne do prawidłowego stosowania leku. Dodatkowe instrukcje, na przykład dotyczące spożywania posiłków, również mogą być istotne i powinny zostać uwzględnione.
Określenie ilości leku, która ma zostać wydana, jest kolejnym ważnym elementem. Lekarz musi zdecydować, ile opakowań lub jaka ilość jednostek dawkowania ma być przepisana. Należy pamiętać o istniejących limitach dotyczących maksymalnej ilości leku, którą można przepisać na jednej recepcie, chyba że istnieją uzasadnione wskazania medyczne do przepisania większej ilości. W przypadku chorób przewlekłych, możliwe jest wystawienie recepty na dłuższy okres.
W przypadku leków podlegających refundacji, lekarz musi mieć dostęp do informacji o zasadach refundacji i być w stanie wybrać odpowiedni kod refundacji. Prawidłowe przypisanie kodu refundacji jest kluczowe dla pacjenta, aby mógł otrzymać lek po obniżonej cenie. Systemy gabinetowe zazwyczaj ułatwiają ten proces, podpowiadając dostępne opcje, jednak ostateczna odpowiedzialność za prawidłowy wybór kodu spoczywa na lekarzu.
E recepta co potrzebuje lekarz wystawić w kontekście przepisów
W kontekście obowiązujących przepisów prawa, wystawienie elektronicznej recepty (e-recepty) przez lekarza wymaga spełnienia szeregu formalnych i technicznych warunków. Kluczowym elementem jest posiadanie przez lekarza prawa wykonywania zawodu oraz jego wpis do Centralnego Rejestru Lekarzy. Lekarz musi być również zalogowany do systemu P1 (Platforma Usług Elektronicznych) za pomocą swojego Profilu Zaufanego lub kwalifikowanego podpisu elektronicznego. To właśnie te mechanizmy zapewniają autentyczność recepty i potwierdzają tożsamość wystawiającego lekarza.
Dane pacjenta są równie istotne. Lekarz musi posiadać numer PESEL pacjenta, który jest podstawowym identyfikatorem w polskim systemie ochrony zdrowia. W sytuacjach wyjątkowych, gdy pacjent nie posiada numeru PESEL (np. obcokrajowiec), stosuje się numer paszportu. Niezbędne jest również podanie pełnego imienia i nazwiska pacjenta oraz jego daty urodzenia. Te informacje są fundamentalne dla poprawnej identyfikacji pacjenta w systemie i zapewnienia, że recepta zostanie zrealizowana dla właściwej osoby.
Precyzyjne określenie leku jest kolejnym wymogiem prawnym. Lekarz ma obowiązek skorzystać z dostępnej elektronicznej bazy produktów leczniczych. Musi wybrać właściwą nazwę handlową leku, jego dawkę oraz postać farmaceutyczną. Każdy lek posiada unikalny kod identyfikacyjny w systemie, który jest automatycznie przypisywany po wyborze. W przypadku leków refundowanych, lekarz musi wskazać odpowiedni kod refundacji, który jest zgodny z aktualnymi przepisami i wykazem leków refundowanych.
Sposób dawkowania i ilość przepisywanego leku również podlegają regulacjom. Lekarz musi jasno określić dawkę leku, częstotliwość jego przyjmowania oraz ilość opakowań lub jednostek dawkowania. Istnieją limity ilościowe dotyczące przepisów na jednej recepcie, które lekarz musi przestrzegać, chyba że istnieją szczególne wskazania medyczne uzasadniające odstępstwo. W takich przypadkach lekarz jest zobowiązany do odpowiedniego udokumentowania swojej decyzji.
Informacje dodatkowe, takie jak sposób podawania leku, czy zalecenia dotyczące jego stosowania w kontekście posiłków, również mogą być zawarte na e-recepcie, o ile są one istotne z punktu widzenia terapeutycznego. Przepisy precyzują również, jakie dane lekarza i placówki medycznej powinny być widoczne na wydruku informacyjnym, który pacjent otrzymuje po wystawieniu e-recepty.
Jakie informacje są kluczowe dla lekarza, by wystawić e-receptę?
Kluczowe informacje, które lekarz musi posiadać, aby móc wystawić ważną i skuteczną e-receptę, koncentrują się wokół kilku głównych obszarów. Po pierwsze, niezbędna jest pełna i dokładna identyfikacja pacjenta. Oznacza to posiadanie jego numeru PESEL, który jest unikalnym identyfikatorem w systemie krajowym. W przypadku pacjentów zagranicznych, dopuszczalne jest użycie numeru paszportu. Dodatkowo, konieczne jest podanie pełnego imienia i nazwiska pacjenta oraz jego daty urodzenia. Te dane pozwalają na jednoznaczne powiązanie wystawionej recepty z konkretną osobą, co jest podstawą bezpieczeństwa i ochrony danych.
Drugim filarem jest precyzyjne zdefiniowanie przepisywanego leku. Lekarz musi mieć dostęp do aktualnej elektronicznej bazy danych produktów leczniczych. Z tej bazy wybiera konkretny preparat, podając jego nazwę handlową, dawkę substancji czynnej oraz postać farmaceutyczną (np. tabletki, kapsułki, roztwór). Bez tych informacji apteka nie będzie mogła wydać właściwego leku, co mogłoby prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych dla pacjenta.
Szczegółowe określenie sposobu dawkowania jest kolejnym absolutnie kluczowym elementem. Lekarz musi jasno wskazać, jaką dawkę leku pacjent powinien przyjąć jednorazowo, a także jak często lek powinien być stosowany w ciągu doby. Na przykład, informacja taka jak „jedna tabletka rano” lub „dwie kapsułki co dwanaście godzin” jest niezbędna. Dodatkowe instrukcje dotyczące przyjmowania leku, na przykład „po posiłku” lub „na czczo”, również powinny być uwzględnione, jeśli mają znaczenie terapeutyczne.
Określenie ilości leku, która ma być wydana, jest równie istotne. Lekarz musi zdecydować, ile opakowań lub jaka ilość jednostek dawkowania (np. mililitrów, miligramów) ma być przepisana. Należy pamiętać o obowiązujących przepisach dotyczących maksymalnej ilości leku, którą można przepisać na jednej recepcie, chyba że istnieją uzasadnione wskazania medyczne do przepisania większej ilości.
W przypadku leków refundowanych, lekarz musi mieć dostęp do informacji o zasadach refundacji i być w stanie wybrać odpowiedni kod refundacji. Jest to kluczowe dla pacjenta, aby mógł otrzymać lek po niższej cenie. Systemy gabinetowe zazwyczaj ułatwiają ten proces, podpowiadając dostępne kody refundacyjne dla danego leku, ale ostateczna odpowiedzialność za prawidłowy wybór spoczywa na lekarzu.
Co musi wiedzieć lekarz o lekach i pacjentach do wystawienia e-recepty?
Aby lekarz mógł poprawnie wystawić elektroniczną receptę (e-receptę), musi posiadać szereg szczegółowych informacji dotyczących zarówno pacjenta, jak i przepisywanego leku. Przede wszystkim, kluczowa jest identyfikacja pacjenta. Lekarz musi dysponować jego numerem PESEL, który jest podstawowym identyfikatorem w polskim systemie ochrony zdrowia. W przypadku pacjentów, którzy nie posiadają polskiego numeru PESEL, na przykład obcokrajowców, stosuje się numer paszportu. Niezbędne jest również podanie pełnego imienia i nazwiska pacjenta oraz jego daty urodzenia. Te dane są niezbędne do jednoznacznego powiązania recepty z konkretną osobą.
Kolejnym fundamentalnym elementem jest precyzyjne określenie przepisywanego produktu leczniczego. Lekarz musi mieć dostęp do elektronicznej bazy danych produktów leczniczych, która zawiera szczegółowe informacje o wszystkich dostępnych na rynku farmaceutykach. Wymaga to wyboru właściwej nazwy handlowej leku, jego dawki substancji czynnej oraz postaci farmaceutycznej, takiej jak tabletki, kapsułki, syrop czy ampułki. Dokładność w tym zakresie jest priorytetowa dla bezpieczeństwa pacjenta i skuteczności terapii.
Równie ważne jest szczegółowe określenie sposobu dawkowania leku. Lekarz musi wskazać, jaką dawkę pacjent powinien przyjąć jednorazowo, a także jak często lek powinien być stosowany w ciągu doby. Przykładowo, zalecenie „jedna tabletka dwa razy dziennie” lub „pięć mililitrów syropu na noc” jest kluczowe dla prawidłowego stosowania leku. Dodatkowe instrukcje, na przykład dotyczące przyjmowania leku przed lub po posiłku, również powinny być uwzględnione, jeśli mają znaczenie terapeutyczne.
Określenie ilości leku, która ma zostać wydana, jest kolejnym niezbędnym elementem. Lekarz musi zdecydować, ile opakowań lub jaka ilość jednostek dawkowania ma być przepisana. Należy pamiętać o istniejących limitach dotyczących maksymalnej ilości leku, którą można przepisać na jednej recepcie, chyba że istnieją szczególne wskazania medyczne uzasadniające odstępstwo. W takich przypadkach lekarz jest zobowiązany do odpowiedniego udokumentowania swojej decyzji.
W przypadku leków refundowanych, lekarz musi posiadać wiedzę na temat zasad refundacji i być w stanie wybrać odpowiedni kod refundacji. Prawidłowe przypisanie kodu refundacji jest kluczowe dla pacjenta, aby mógł otrzymać lek po niższej cenie. Systemy gabinetowe często podpowiadają dostępne opcje, ale ostateczna odpowiedzialność za prawidłowy wybór kodu spoczywa na lekarzu.
Do czego jest potrzebny lekarzowi numer identyfikacyjny przy wystawianiu e-recepty?
Numer identyfikacyjny pacjenta jest absolutnie fundamentalny podczas wystawiania elektronicznej recepty (e-recepty). Jego głównym celem jest zapewnienie jednoznacznej identyfikacji osoby, dla której lek jest przepisywany. W polskim systemie ochrony zdrowia tym podstawowym numerem identyfikacyjnym jest numer PESEL. Jest to unikalny, dziewięciocyfrowy kod, który przypisany jest każdej osobie zameldowanej w Polsce. Dzięki niemu system P1 (Platforma Usług Elektronicznych) jest w stanie precyzyjnie powiązać wystawioną e-receptę z konkretnym pacjentem.
W przypadku pacjentów, którzy nie posiadają numeru PESEL, na przykład obywateli innych krajów przebywających czasowo w Polsce, lub osób, które z różnych powodów nie mają nadanego numeru PESEL, system dopuszcza użycie numeru paszportu. Jest to alternatywny sposób identyfikacji, który zapewnia, że również te osoby mogą otrzymać potrzebne leki na podstawie elektronicznej recepty. W takich przypadkach lekarz musi upewnić się, że numer paszportu został wprowadzony poprawnie.
Znaczenie numeru identyfikacyjnego wykracza poza samo przypisanie recepty. Jest on kluczowy dla bezpieczeństwa pacjenta. Dzięki niemu aptekarz, wprowadzając numer recepty lub PESEL pacjenta, może zweryfikować, czy wydawany lek jest przeznaczony dla danej osoby. Zapobiega to sytuacji, w której lek trafiłby w niepowołane ręce lub zostałby wydany osobie, dla której nie został przepisany. Jest to ważny element w walce z nadużyciami i błędami w procesie wydawania leków.
Ponadto, numer PESEL jest integralną częścią systemu Internetowego Konta Pacjenta (IKP). Pacjent, logując się do swojego IKP, może zobaczyć historię swoich e-recept, sprawdzić terminy ich ważności, a także uzyskać informacje o przepisanych lekach. Numer PESEL jest kluczem do dostępu do tych informacji, co pozwala pacjentowi na lepsze zarządzanie swoim leczeniem i większą kontrolę nad przepisywanymi mu farmaceutykami.
W kontekście przepisów prawa, numer identyfikacyjny pacjenta jest jednym z obligatoryjnych elementów, które muszą znaleźć się na e-recepcie. Jego brak lub nieprawidłowe wprowadzenie skutkuje niemożnością realizacji recepty w aptece. Dlatego lekarz musi przywiązywać szczególną wagę do prawidłowego wprowadzenia tego numeru podczas wystawiania dokumentu.
